HEKSEN

Misschien is er in uw familie iemand die een heks genoemd werd of zelfs op de brandstapel eindigde. Waarom werd iemand eigenlijk een heks genoemd en waar komt het bijgeloof vandaan?

Heksen, de geleerden zijn het niet met elkaar eens over het ontstaan van het woord. Tot ongeveer 1830 werd in Schotse plaatsnamen de uitdrukking haxe aangetroffen voor opperpriester maar waarschijnlijk moet de oorsprong gezocht worden in woud, strijd of slagveld godinnen.

Vliegen op een bezem en een zwarte kat

Daarmee wordt verklaard hoe en waarom de heksen door de lucht vliegen. Het was de taak van de slagveld godinnen om de gesneuvelden naar het Walhalla te voeren. Ook andere zaken herinneren aan de godinnen zoals het zichzelf veranderen in een (zwarte) kat.

Het geloof in het bestaan van heksen is al heel oud, het bondgenootschap met de duivel ontstond later. Heidense feesten en bijeenkomsten werden verboden en werden bestraft met de doodstraf. Daarom hield men ’s nachts geheime samenkomsten om de goden te vereren. Omdat het vooral de oude vrouwen waren die de overgeleverde heidensche gebruiken behielden en beoefenden, werd zij verdacht van hekserij. Het idee ontstond dat  de heksen met de duivel in een verbond waren en in zijn dienst alle onheil veroorzaakten die over plaatsen, families en personen kwam.

De heksensabbat

Bij de heksen had de zogenaamde heksensabbat een grote rol . Op vaste tijden, maar vooral in de nacht van 30 april op 1 mei, hield de duivel grote hofdagen. Als plaatsen voor deze bijeenkomsten waren bepaalde heksenbergen berucht.

De heksen verlieten hun woningen op bezems en stokken, als uil of zittend op een bok of hond. Ze vlogen in razende vaart naar de plaats waar de duivel, in de gedaante van een bok of van een mens, op de troon zat. Hier werden de nieuwe heksen aangenomen en inwijdde en liet de duivel zich huldigen. Daarna deden de heksen een rondedans om de troon (Heksendans) waarna ieder afzonderlijk dicherbij kwam om hem te kussen.

Vervolgens werd van de door de rijkere heksen meegebrachte etenswaren een maaltijd gehouden en het feest eindigde ermee dat iedere heks zich met haar eigen duivel afzonderde.

Toverpoeder voor het kwaad

Bij het aanbreken van de dag keerden de heksen, op dezelfde manier als ze gekomen waren, terug naar huis. Maar niet voordat iedere heks van de duivel een toverpoeder had gekregen waarmee ze vervolgens het kwaad verrichtten waar ze zo berucht om waren.

De zogenaamde heksenzalf diende om het lichaam in te smeren en zo voor de heksenvaart geschikt te maken. Oude vrouwen die zeiden heksen te zijn smeerden zich in met de zalf die een verdovende en hallucinogene werking had. Als ze weer bijgekomen waren vertelden ze over de heksenbijeenkomst waar ze geweest waren.

De waterproef

Om te zien of een heks schuldig was gebruikte men verschillende middelen. De bekendste is de zogenaamde waterproef (heksenbad).  Men bond de beschuldigde de armen kruiselings over het lichaam zodat de linkerhand aan de grote teen van de rechtervoet kwam. Daarna werd ze in het water gelegd. Als ze bleef drijven was ze schuldig. Het vonnis was dan meestal verbranding.

Misschien vind je dit ook leuk...

Reacties gesloten.